كَتَبْتُ يَا مَوْلَايَ صَلَوَاتُ اللهِ عَلَيْكَ مُسْتَغِيْثًا، وَشَكَوْتُ مَا نَزَلَ بِيْ مُسْتَجِيْرًا بِاللهِ عَزَّوَجَلَّ، ثُمَّ بِكَ مِنْ اَمْرٍ قَدْ دَهَمَنِيْ، وَاَشْغَلَ قَلْبِيْ، وَاَطَالَ فِكْرِيْ، وَسَلَبَنِيْ بَعْضَ لُبِّيْ، وَغَيَّرَ خَطِيْرَ نِعْمَةِ اللهِ عِنْدِيْ، اَسْلَمَنِيْ عِنْدَ تَخَيُّلِ وُرُوْدِهِ الْخَلِيْلُ، وَتَبَرَّاَ مِنِّيْ عِنْدَ تَرَاۤئِيْ اِقْبَالِهِ اِلَيَّ الْحَمِيْمُ، وَعَجَزَتْ عَنْ دِفَاعِهِ حِيْلَتِيْ، وَخَانَنِيْ فِيْ تَحَمُّلِهِ صَبْرِيْ وَقُوَّتِيْ۔
فَلَجَاْتُ فِيْهِ اِلَيْكَ، وَتَوَكَّلْتُ فِي الْمَسْاَلَةِ للهِ جَلَّ ثَنَاۤؤُهُ عَلَيْهِ وَعَلَيْكَ فِيْ دِفَاعِهِ عَنِّيْ، عِلْمًا بِمَكَانِكَ مِنَ اللهِ رَبِّ الْعَالَمِيْنَ، وَلِيِّ التَّدْبِيْرِ وَمَالِكِ الْاُمُوْرِ، وَاثِقًا بِكَ فِي الْمُسَارَعَةِ فِي الشَّفَاعَةِ اِلَيْهِ جَلَّ ثَنَاۤؤُهُ فِيْ اَمْرِيْ، مُتَيَقِّنًا لِاِجَابَتِهِ تَبَارَكَ وَتَعَالٰى اِيَّاكَ بِاِعْطَاۤئِيْ سُؤْلِيْ۔
وَاَنْتَ يَا مَوْلَايَ جَدِيْرٌ بِتَحْقِيْقِ ظَنِّيْ، وَتَصْدِيْقِ اَمَلِيْ فِيْكَ، فِيْ اَمْرِ كَذَا وَكَذَا
("Kəza və kəza" kəlmələrinin yerinə öz hacətlərini yazırsan.)
فِيْمَا لَا طَاقَةَ لِيْ بِحَمْلِهِ، وَلَا صَبْرَ لِيْ عَلَيْهِ، وَاِنْ كُنْتُ مُسْتَحِقًّا لَهُ وَلِاَضْعَافِهِ بِقَبِيْحِ اَفْعَالِيْ، وَتَفْرِيْطِيْ فِي الْوَاجِبَاتِ الَّتِي للهِ عَزَّوَجَلَّ۔
فَاَغِثْنِيْ يَا مَوْلَايَ صَلَوَاتُ اللهِ عَلَيْكَ عِنْدَ اللَّهْفِ، وَقَدِّمِ الْمَسْاَلَةَ للهِ عَزَّوَجَلَّ فِيْ اَمْرِيْ، قَبْلَ حُلُوْلِ التَّلَفِ، وَشَمَاتَةِ الْاَعْدَاۤءِ، فَبِكَ بُسِطَتِ النِّعْمَةُ عَلَيَّ۔
وَاَسْاَلِ اللهَ جَلَّ جَلَالُهُ لِيْ نَصْرًا عَزِيْزًا، وَفَتْحًا قَرِيْبًا، فِيْهِ بُلُوْغُ الْاٰمَالِ، وَخَيْرُ الْمَبَادِيْ، وَخَوَاتِيْمُ الْاَعْمَالِ، وَالْاَمْنُ مِنَ الْمَخَاوِفِ كُلِّهَا فِيْ كُلِّ حَالٍ، اِنَّهُ جَلَّ ثَنَاۤؤُهُ لِمَا يَشَاۤءُ فَعَّالٌ، وَهُوَ حَسْبِيْ وَنِعْمَ الْوَكِيْلُ فِي الْمَبْدَءِ وَالْمَالِ۔
(Əgər İmamların (ə) zərihinə apara bilməsəniz) bu kağızı qatlayıb təmiz torpaqdan palçıq düzəldin və məktubu palçığın arasına qoyub çaya, arxa, çeşməyə (yaxud da dərin quyuya) atın. Sonra çayın, arxın, çeşmənin (və ya quyuyun) başında dayanıb İmam Zamanın (ə.f) naiblərindən birini - ya Osman ibni Səid Əmrini, ya Məhəmməd ibni Osmanı, ya Hüseyn ibni Ruhu və ya Əli ibni Məhəmməd Səmurini (Allah onlara rəhmət eləsin!) səsləyib de:
يَا فُلَانَ بْنَ فُلَانٍ سَلَامٌ عَلَيْكَ، اَشْهَدُ اَنَّ وَفَاتَكَ فِيْ سَبِيْلِ اللهِ، وَاَنَّكَ حَيٌّ عِنْدَ اللهِ مَرْزُوْقٌ، وَقَدْ خَاطَبْتُكَ فِيْ حَيَاتِكَ الَّتِيْ لَكَ عِنْدَ اللهِ جَلَّ وَعَزَّ، وَهٰذِهِ رُقْعَتِيْ وَحَاجَتِيْ اِلٰى مَوْلَانَا عَلَيْهِ السَّلَامُ، فَسَلِّمْهَا اِلَيْهِ، فَاَنْتَ الثِّقَةُ الْاَمِيْنُ۔
İnşallah ki, ərizə yazanın hacətləri qəbul olunar.
Mərhum Əllamə Məclisi buyurur: Ərizəni suya atan zaman belə təsəvvür etsin ki, onu İmam Zamanın (ə.f) xas naibinə verir.
Mərhum Mühəddis Nuri yazır: Bu şərif xəbərdən məlum olur ki, İmamın (ə.f) dörd xas naibi qeybəti-suğra zamanı camaatla o həzrətin arasında hacətlərin və ərizələrin çatdırılması və cavablarının alınıb camaata çatdırmaqda vasitə olduqları kimi, qeybəti-kübra dövründə də o həzrətin önündə olub bu böyük məqamla iftixarlı olmuşlar.
Aydındır ki, İmam Zamanın (ə.f) ehsan, kərəm, nemət və səxavət süfrəsi dünyanın hər bir yerində hamı üçün açıqdır. Heyrətdə qalan bir pərişan insan, sərgərdançılıqda qalan itmiş adam onun, hamı üçün açıq olan hidayət qapısından daxil ola, sadiq niyyətlə, saf nəzərlə, pak fitrətlə onu çağıraraq o həzrətin mərhəmətlərindən cavab ala bilər. Əgər elm teşnəsidirsə, İmam (ə.f) ona elm şərbəti içirər, əgər yolunu itirmiş olarsa, ona yol göstərər və əgər xəstədirsə, şəfa verər.
Belə ki, baş verən əhvalatlarda da dərindən fikirləşməklə bu məsələ aydın olur ki, Həzrət Bəqiyyətullahil-Əzəm (ə.f) daim camaatın arasındadır və onların vəziyyətlərinə nəzarət edir, bəlaların dəf edilməsinə qadirdir, o, aləmin bütün sirlərinə agahdır.
